شنبه, ۲۳ آذر ۱۳۹۸

7نكته درباره شعارها و پاسخ هاي مراسم 24 آذر در دانشگاه تهران

آقای شریعتمداری، شوپنهاور و هنر همیشه بر حق بودن

آقای شریعتمداری، شوپنهاور و هنر همیشه بر حق بودن

هر چند حسین شریعتمداری رییس موسسه کیهان با یک هفته تاخیر در تالار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران حاضر شد و با این که همان ادعاهای همیشگی را – که بارها و بارها در نوشته های خود آورده – تکرار کرد اما صرف این که فضای دانشگاه بار دیگر سیاسی شد اقدامی قابل توجه است.

از تفاوت های جدی اصولگرایان رادیکال با سنتی ها یکی همین است که رادیکال ها فضای دانشگاه را سیاسی می خواهند اما متناسب و همسو با خودشان در حالی که محافظه کاران سنتی چندان با فضای سیاسی دانشگاه میانه ای ندارند.

(در قبال هنرهای مدرنی چون سینما نیز این تفاوت محسوس است. رادیکال ها می گویند سینما باشد اما سینمایی که سینماگر آن همفکر ما باشد و محتوای آن نیز تبلیغ اندیشه ما در حالی که سنتی ترها با خود سینما میانه ای ندارند چندان که از زبان خانم نماینده مجلس در برنامه تلویزیونی و شبه مناظره با رسول صدرعاملی شنیدیم که می گفت فیلم تماشا نمی کند و در عین حال دستور توقیف ۸ فیلم را صادر کرده بود!)

درباره مراسم روز دوشنبه ۲۴ آذر ۹۳ چند نکته گفتنی است:

۱- صرف طرح مباحث سیاسی در دانشگاه ولو نام سخنران آن، حسین شریعتمداری باشد و مثل نقل و نبات به برجسته ترین شخصیت های سیاسی مملکت اتهام بزند و برای هزارمین بار، کسی را که ۸ سال رییس جمهوری بوده و همچنان محبوب است “متحد جرج سوروس” لقب دهد و بی هیچ طرف گفت و گو و مناظره ای احساس مصونیت کند، با این اوصاف هم فضای دانشگاه را از جوّ غیر سیاسی به در می آورد و شائبه هایی درباره تعمد در غیر سیاسی کردن دانشگاه ها را – که در گفتار اخیر و بحث انگیز دکتر یوسف اباذری هم آمده بود – دور می کند.

۲- در حالی که غالب روزنامه ها از نقل همه شعارها خودداری کرده اند گزارش خود کیهان از این برنامه جامع و جالب است زیرا شعارها و اعتراض ها را هم آورده است. تیتر روزنامه دیگری نیز درخور تامل است که جلسه را مناظره شریعتمداری با شعارها توصیف کرده است. حاضران شعار می دادند و رییس کیهان واکنش نشان می داده و بعد از آن دانشجویان دو دسته می شدند: گروهی در له و گروهی علیه سخنران شعار می دادند.

کیهان در گزارش خود به دو دسته شعار اشاره کرده است. از یک طرف این شعار که: “علمدار بصیرت، حاج حسین شریعت” و از آن سو هم این شعار: “وجدان نداری – شریعت نداری” و “مرگ بر دروغ گو”. از این حیث گزارش خبرنگار کیهان از این مراسم خواندنی است. زیرا در عین انعکاس همه سخنان رییس خود، کار حرفه ای خود را انجام داده و از این نظر باید الگوی دیگر روزنامه نگاران این طیف قرار گیرد که گزارش را با تفسیر اشتباه می گیرند.

۳- آقای شریعتمداری مدام در این سخنرانی از اسنادی سخن گفت که علیه دیگران و اصلاح طلبان در دست دارد. سند پژوهان اما در تعریف “سند” از هر گونه مکاتبه رسمی سخن می گویند که ثبت شده و قابل استناد تاریخی باشد.

مثلا وزیر خارجه انگلستان به سفیر خود نامه ای نوشته یا در یک سازمان اطلاعاتی به ثبت رسیده باشد. در نگاه کیهانی اما هر اظهار نظری در خارج از کشور سند است. اگر ستایش خودشان و همفکران شان باشد، اعتراف و اذعان و اقرار و تن دادن به واقعیت است ولی اگر درباره رقیبان شان باشد، می شود سند تاریخی و قابل اتکا ؛ او حتی از سفر سال ها قبل “یورگن هابر ماس” به ایران به عنوان یک سند یاد می کند!

از جمله اسناد ادعایی، یکی این است: “شخصی که شما او را عالیجناب سرخ پوشش می نامیدید و امروز زیر علمش سینه می زنید در پیشنهاد خود به “مایکل پوستل” سفیر وقت اتریش گفته بود اگر غرب شیپور تقلب در انتخابات و نقض حقوق بشر را به صدا درآورد به ادامه کار ما کمک شایانی خواهد کرد. اگز آقایان این سند ویکی لیکس را قبول ندارند چرا انکار نمی کنند؟”

این اتهام متوجه یک شخص عادی نیست. علیه آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی است! بر اساس این منطق اولا باید پرسید اسناد ویکی لیکس قابل استناد هستند یا نه. اگر آری چرا مجموعه کامل آن را در کیهان منتشر نمی کنید و اگر نه چرا تنها به برخی استناد می کنید؟
بگذریم از این که برخی در صحت انتساب این عبارات به سایت ویکی لیکس هم تردید دارند!

۴- در همین سخنرانی گفته شد: “ما ۷ دهم درصد رای بیشتر را احترام می گذاریم. اما ۷دهم درصد رای بیشتر این همه پز دادن ندارد.”

این در حالی است که رای حسن روحانی در ۲۴ خرداد ۹۲ به تنهایی از مجموع آرای همه نامزدهای دیگربیشتر بود ضمن این که اگر قرار بر قیاس باشد این مقایسه باید میان آرای روحانی و کاندیدای مورد تبلیغ کیهان صورت پذیرد که در نهایت کمتر از ۱۰ درصد کل آرا را به دست آورد.
وانگهی ، سخن از ۷ دهم درصد نیست، بلکه سخن از رأی بیش از نیمی از مردم ایران است.

از سوی دیگر این همه تاکید بر۷ دهم درصد در حالی است که چنانچه آرای روحانی از مرز ۵۰ درصد نمی گذشت آن گاه انتخابات به مرحله دوم می کشید و آن گاه با اختلاف بیشتر، رییس جمهور می شد ضمن این که در هر صورت، اساسا کاندیدای کیهان راهی به مرحله دوم نمی یافت.

۵- کاش به جای شعار امکان طرح پرسش هم بود تا از سخنران می پرسیدند: اگر این افراد تا این اندازه مطرود و ملعون شمایند چرا در آستانه هر دو انتخابات ۸۴ و ۸۸  آن همه از آنان نقل می کردید و حال ناگزیر شده اید همه شماره های چند ماه منتهی به انتخابات را از سایت خود حذف کنید؟

۶- هنگامی که دانشجویان شعار دادند: “وجدان نداری – شریعت نداری” پاسخ داده است: چون برای دفاع از اسلام و نظام آمده ام و این شعار، علیه شخص من است پاسخ نمی دهم. البته طاقت نیاورد و این عبارت را به سایت رادیو اسراییل نسبت داد.

در این مملکت گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد جنبیدن آن پشه عیان در نظر ایشان است و در هر جنبیدنی نیز دست اسراییل در کار! آیا اسلام و نظام هیچ مدافع دیگری ندارد که تنها ایشان احساس تکلیف می کند؟ سعدی علیه الرحمه در این گونه موارد می گوید: “گر تو قرآن بدین نمط خوانی…. ”

۷- آرتور شوپنهاور – فیلسوف نامدار آلمانی – در کتاب “هنرهمیشه بر حق بودن”  ۳۸ نکته را برای غلبه بر حریف در بحث و مجادله توصیه می کند که البته بیشتر افشای ترفندهای طرف مقابل است. برخی از این ترفندها را از این قرار بر می شمرد:

“برای اثبات صدق قضیه ای، می توانی از قضایای قبلی یی که صادق نیستند استفاده کنی، به رغم شکست مدعی پیروزی شو، نتیجه را از رقیب نخواه خودت نتیجه گیری کن، به بحث جنبه شخصی بده و توهین کن.”

آیا آقای حسین شریعتمداری در کنار زمانی که صرف استنباط و استخراج مطالب از اسناد و رمزگشایی از گفته های این و آن و کشف جزییات دیدار ادعایی خاتمی – جورج سوروس می کند، کتاب “هنر همیشه بر حق بودن” آرتور شوپنهاور را نیز خوانده است که در کنار هنرهای متعدد دیگر به این هنر نیز آراسته است؟

پیگیری سایت خبری تحلیلی بامداد نیوز Twitter , Facebook. آگاه سازی از بروز رسانی با  RSS 

نوشته شده توسط bamdad در سه شنبه, ۲۵ آذر ۱۳۹۳ ساعت ۱۰:۱۲ ب.ظ

دیدگاه